vrijdag 2 maart 2012
donderdag 1 maart 2012
Donderdag 1 maart 2012
Donderdag 1 maart 2012 van Yerevan naar Tbilisi
Vandaag hebben voor het eerst deze reis regen.
We wilden nog wat gaan shoppen, maar het druilde maar door.
Dus op tijd naar het busstation.
Snel vonden we en busje die ons naar Tbilisi kon brengen.
Het was koud en we hebben een uur staan te blauwbekken voordat deze vertrok.
De Armeense chauffeur was niet bepaald het zonnetje in huis.
Zijn rijstijl was ook bijzonder;
het ene moment was het alsof hij zwaar aan de speed was en het volgende moment aan zware slaappillen.
Maar goed we moesten het ermee doen en dat hebben we geweten.
Gelukkig waren er maar 2 ander medepassagiers, dus we hadden de ruimte.
Anca was intussen in slaap gesukkeld en ik was van plaats veranderd vanwege de hoofdsteun.
Ineens op 2000 meter hoogte begon het enorm te waaien met een soort sneeuwstorm tot gevolg.
Toen werd Anca wakker in dit wonderlijk wit stuivend niemandsland.
Na een half uur was het gevaar geweken en raasde de chauffeur als een razende Roeland de berg af alsof de duivel op z'n hielen zat.
Anca wil deze tocht gebruiken als inspiratiebron voor haar komende rijles aanstaande maandag.
Eenmaal in Tbilisi snel naar ons vertrouwde appartement, waar onze hospita de verwarming in werking zette en trots de beloofde verse yogurt toonde.
Morgen nog 2 dagen.
Zondag zijn we weer thuis!
Groet Fer
Vandaag hebben voor het eerst deze reis regen.
We wilden nog wat gaan shoppen, maar het druilde maar door.
Dus op tijd naar het busstation.
Snel vonden we en busje die ons naar Tbilisi kon brengen.
Het was koud en we hebben een uur staan te blauwbekken voordat deze vertrok.
De Armeense chauffeur was niet bepaald het zonnetje in huis.
Zijn rijstijl was ook bijzonder;
het ene moment was het alsof hij zwaar aan de speed was en het volgende moment aan zware slaappillen.
Maar goed we moesten het ermee doen en dat hebben we geweten.
Gelukkig waren er maar 2 ander medepassagiers, dus we hadden de ruimte.
Anca was intussen in slaap gesukkeld en ik was van plaats veranderd vanwege de hoofdsteun.
Ineens op 2000 meter hoogte begon het enorm te waaien met een soort sneeuwstorm tot gevolg.
Toen werd Anca wakker in dit wonderlijk wit stuivend niemandsland.
Na een half uur was het gevaar geweken en raasde de chauffeur als een razende Roeland de berg af alsof de duivel op z'n hielen zat.
Anca wil deze tocht gebruiken als inspiratiebron voor haar komende rijles aanstaande maandag.
Eenmaal in Tbilisi snel naar ons vertrouwde appartement, waar onze hospita de verwarming in werking zette en trots de beloofde verse yogurt toonde.
Morgen nog 2 dagen.
Zondag zijn we weer thuis!
Groet Fer
Yeravan, Armenie, 29 februari 2012
Hallo allemaal,
Woensdagochtend voelde Anca zich niet zo lekker en ben ik alleen de stad ingegaan.
Dan kon Anca rusten, zodat we hopelijk s'avonds naar de opera kunnen gaan.
Eerst een museum voor moderne kunst in de Cascade.
Een inmense trap met daaronder 9 etages museum.
Erg mooi en met een geweldige beeldentuin.
Daarna in een huismuseum geweest gewijd aan Ervand Kochar.
Heel intiem.
Daarna nog de Nationale Kunst Gallerij en het Armeens Historisch museum.
Heel veel kunst op een dag en ik had geen benen meer.
Die konden gelukkig uitrusten tijdens de Opera " Anusch".
Gelukkig was Anca weer een beetje opgeknapt.
Het was een heel bijzondere opera avond.
Een uitverkocht theater met ook heel veel kinderen.
Deze opera behoort tot de nationale trots.
Een epos over onmogelijke liefde, moord en zelfmoord.
Er werd prachtig gezongen en het orkest was geweldig.
Zoals te verwachten was het geheel zeer traditioneel, maar dat stoorde absoluut niet.
Velen om ons heen pinkten een traantje weg. Daarna staande ovatie.
Blij dat we er geweest waren stapten we moe in bed,want morgen weer naar Tbilisi.
Met de Marshrutka (kleine bus) weer over de Pambak pas (ongeveer 2500 meter hoog).
Woensdagochtend voelde Anca zich niet zo lekker en ben ik alleen de stad ingegaan.
Dan kon Anca rusten, zodat we hopelijk s'avonds naar de opera kunnen gaan.
Eerst een museum voor moderne kunst in de Cascade.
Een inmense trap met daaronder 9 etages museum.
Erg mooi en met een geweldige beeldentuin.
Daarna in een huismuseum geweest gewijd aan Ervand Kochar.
Heel intiem.
Daarna nog de Nationale Kunst Gallerij en het Armeens Historisch museum.
Heel veel kunst op een dag en ik had geen benen meer.
Die konden gelukkig uitrusten tijdens de Opera " Anusch".
Gelukkig was Anca weer een beetje opgeknapt.
Het was een heel bijzondere opera avond.
Een uitverkocht theater met ook heel veel kinderen.
Deze opera behoort tot de nationale trots.
Een epos over onmogelijke liefde, moord en zelfmoord.
Er werd prachtig gezongen en het orkest was geweldig.
Zoals te verwachten was het geheel zeer traditioneel, maar dat stoorde absoluut niet.
Velen om ons heen pinkten een traantje weg. Daarna staande ovatie.
Blij dat we er geweest waren stapten we moe in bed,want morgen weer naar Tbilisi.
Abonneren op:
Posts (Atom)